Συνέντευξη στο MusicPress

Αυτό που σίγουρα χαρακτηρίζει τη μουσικό και ερμηνεύτρια Πένυ Παπακωνσταντίνου, η βάση της οποίας παραμένει η παραδοσιακή μουσική, είναι η «αναζήτηση». Αναζήτηση σε νέες μουσικές, σε νέα καλλιτεχνικές μορφές, σε νέα projects … όπως αυτό που ανέλαβε πρόσφατα … Τη μελοποίηση των ιστοριών της στιχουργού Σοφίας Καραχάλιου και τη δημιουργία 7 παραμυθοτράγουδων, που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ Μίλα μου σαν παραμύθι.

1. Πένυ, ξεκίνησες σαν μουσικός και ερμηνεύτρια, αλλά τώρα σε συναντάμε σαν συνθέτη και μάλιστα σε μια δισκογραφική δουλειά εντελώς διαφορετική, από ό,τι μας έχεις παρουσιάσει μέχρι τώρα, το άλμπουμ “Μίλα μου σαν παραμύθι» … Πώς πήρες την απόφαση να κάνεις αυτή τη στροφή;

Δεν το θεωρώ τόσο στροφή όσο ανάγκη έκφρασης…μουσική ούτως ή άλλως έγραφα πάντα , μελωδίες μου έχουν συμπεριληφθεί και σε προηγούμενες δισκογραφικές μου δουλειές καθώς επίσης και σε ταινίες στο εξωτερικό που έχω συνεργαστεί. Στη συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά οι ίδιες οι ιστορίες της Σοφίας Καραχάλιου με παρακίνησαν να γράψω μουσική θέλοντας να προτείνουμε κάτι διαφορετικό, όπως είναι τα παραμυθοτράγουδα.

2. Το γεγονός ότι μιλάμε ουσιαστικά για 7 παραμύθια, σε βοήθησε να «απελευθερωθείς» μουσικά περισσότερο;

Όταν γράφω μουσική επηρεάζομαι από διάφορα μουσικά ακούσματα που έχω. Η Σοφία μου έδωσε το «ελεύθερο» να μελοποιήσω τις ιστορίες όπως εγώ τις νιώθω και χαίρομαι, γιατί το αποτέλεσμα ήταν αυτό που θέλαμε και οι δύο. Από την αρχή μου ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να γράψω μουσική με βάση τις ίδιες τις ιστορίες, η μουσική δηλαδή να είναι συμπληρωματική των ιστοριών και να εξελίσσει τα συναισθήματα, οπότε αντιμετώπισα τη δουλειά περισσότερο «κινηματογραφικά», σα να έχω σενάριο και εικόνες στα χέρια μου και να πρέπει να τις ντύσω μουσικά.

3. Έγραψες τη μουσική πάνω στις ιστορίες της Σοφίας Καραχάλιου ή έγινε το αντίθετο;

Με αφορμή το Κυπαρίσσι και η βρύση και το Ψέμα, αλήθεια και γιατί ξεκίνησα να γράφω και μετά δουλεύαμε παράλληλα. Άλλοτε η Σοφία έπλαθε ιστορίες από τις μελωδίες μου κι άλλοτε εγώ έντυνα μουσικά τις ιστορίες της.

4. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παραμύθι όταν ήσουν παιδί και γιατί;

Από μικρή μέχρι σήμερα ανατρέχω και διαβάζω τον «Μικρό Πρίγκηπα» καθώς μεγαλώνοντας αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τα νοήματά του. Σήμερα θεωρώ ότι κάνει μερικές βαθυστόχαστες και ιδεαλιστικές παρατηρήσεις σχετικά με τη ζωή και την ανθρώπινη φύση, κρύβοντας ένα μεγάλο προβληματισμό για τον άνθρωπο, τις αξίες, τους στόχους, το ρόλο του στη ζωή και τα συναισθήματά του.
Η ουσία βέβαια του βιβλίου περιέχεται στις ατάκες της αλεπούς…
«Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Η ουσία είναι αόρατη στα μάτια»
«Είσαι υπεύθυνος για πάντα, γι’ αυτό που έχεις εξημερώσει»
«Ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό για σένα»5. Σήμερα ποια είναι η σχέση σου με το παιδί μέσα σου; Το έχεις αποδεχθεί ή τσακώνεσαι μαζί του;

Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας θεωρώ ότι είναι ο αληθινός εαυτός μας. Είναι το μικρό παιδί που υπήρξαμε στο παρελθόν. Το συναισθηματικό και ευαίσθητο κομμάτι που ζει μέσα μας. Το δημιουργικό, ευφάνταστο, ελεύθερο και αυθόρμητο. Προσπαθώ να το αφήνω να μιλάει ανοιχτά, με ειλικρίνεια και χωρίς επιφύλαξη και με την αποδοχή του βρίσκω ποιά θα μπορούσα να είμαι ως ενήλικας.

6. Η απόφαση να τραγουδήσουν μόνο γυναίκες τα κομμάτια πώς προέκυψε; Λόγω φιλίας ή λόγω της πιο στενής και ευαίσθητης σχέσης που μπορεί να έχει μια γυναίκα με ένα παιδί, άρα και μεγαλύτερο συναισθηματισμό στην ερμηνεία των τραγουδιών;

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή συζητούσαμε να συμμετέχουν και άντρες ερμηνευτές στο cd. Σ’ έναν καφέ όμως με τη Φένια Χρήστου που συμμετέχει, έπεσε η ιδέα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον να είναι όλοι οι ερμηνευτές γυναίκες! Έτσι γράφοντας μουσική είχα στο μυαλό μου συγκεκριμένες φωνές, αγαπημένες φίλες που ήξερα ότι θα συμμετείχαν με χαρά στην προσπάθεια ερμηνεύοντας η κάθε μια με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Ευχαριστoύμε πολύ την Σοφία Κουρτίδου, την Σαββέρια Μαργιολά, την Αγγελική Τουμπανάκη, την Καλλιρρόη Μυριαγκού, την Φένια Χρήστου και τα κορίτσια της ορχήστρας Smyrna που έδωσαν «φωνή» στις ιστορίες μας!

“Η παράδοσή μας, σε όλες τις μορφές της, όπως και στη μουσική, δεν είναι άλλο από παρακαταθήκη και κληρονομιά που ταιριάζει και προσαρμόζεται σε κάθε εποχή και ηλικία.”

7. Σε γνωρίσαμε μέσα από την παραδοσιακή μουσική, την οποία βέβαια συνεχίζεις να υπηρετείς και μέσα από το συγκρότημα Smyrna. Τελικά η παραδοσιακή μουσική θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η μεγάλη σου αγάπη;

Η παράδοσή μας, σε όλες τις μορφές της, όπως και στη μουσική, δεν είναι άλλο από παρακαταθήκη και κληρονομιά που ταιριάζει και προσαρμόζεται σε κάθε εποχή και ηλικία. Είναι η οι ρίζες μας, το παρελθόν μας, το οποίο προχωρά και εξελίσσεται μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης εποχής που ζούμε. Είναι η ταυτότητα του καθενός. Προσωπικά το να διατηρώ τη σχέση του σήμερα με το χθες με βοηθάει στο να ισορροπώ, να μην ξεχνάω ουσιαστικά στοιχεία της ζωής, όπως ο ρομαντισμός, η ευγένεια και η αυθεντικότητα που διακατέχει την μουσική αυτή. Θα μπορούσα λοιπόν να πώ ότι η μουσική γενικότερα παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου και οποιαδήποτε ενασχόλησή μου με αυτή έχει γερές βάσεις στην παραδοσιακή.

8. Από την αρχή της καλλιτεχνικής σου πορείας, δεν σταματάς να μας εκπλήσσεις. Μας ετοιμάζεις κάποια καινούρια έκπληξη για το μέλλον;

Είμαι πάντα ανοιχτή σε νέες προτάσεις και ιδέες και μου αρέσει να δοκιμάζω τον εαυτό μου καλλιτεχνικά σε διάφορα πράγματα. Μεθοδικά πάντα κάνω την επόμενη κίνηση. Στόχος είναι η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά να γίνει θεατρική παράσταση από τη νέα σαιζόν, κάτι που δουλεύουμε ήδη με το θεατρικό σχήμα «Ομάδα» και τη σκηνοθέτιδα Ιωάννα Μπακαλάκου. Παράλληλα αυτό το διάστημα κάνω πρόβες με την ορχήστρα Smyrna, καθώς σύντομα θα ξεκινήσουμε τις καλοκαιρινές μας εμφανίσεις.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ